Walaupun Anyaman Rumput Tradisional dan barangan anyaman biasa kedua-duanya tergolong dalam bidang seni anyaman, namun terdapat perbezaan ketara antara keduanya dari segi pemilihan bahan mentah, proses pembuatan, ciri-ciri produk dan nilai budaya. Anyaman Rumput Tradisional merujuk kepada kraf tangan yang diproses menggunakan pelbagai tumbuhan herba yang lentur sebagai bahan mentah, melalui teknik anyaman ikatan tradisional secara buatan tangan. Manakala barangan anyaman biasa pula merupakan konsep yang lebih luas, biasanya merujuk kepada tekstil yang dihasilkan menggunakan kaedah pengeluaran mekanikal atau separa mekanikal, menggunakan bahan gentian seperti kapas, bulu, serat sintetik dan sebagainya.

Kedua-duanya mempunyai perbezaan yang jelas dalam beberapa aspek.

Pertama, bahan mentah berbeza. Anyaman Rumput Tradisional menggunakan tumbuhan herba semula jadi, dengan pelbagai jenis bahan mentah. Bahan mentah anyaman rumput yang biasa termasuk jerami gandum, kulit jagung, rumput padi, rumput tikar, rumput lalang, rumput buluh, rumput kuning, dan sebagainya. Bahan mentah ini tumbuh secara meluas di pelbagai kawasan dan mudah diperolehi. Pemilihan bahan untuk anyaman rumput agak teliti, memerlukan batang rumput yang licin, sedikit buku, tekstur halus dan lentur, dengan daya tarikan dan ketahanan lipatan yang kuat. Rumput yang dipotong perlu melalui proses pemilihan, penyusunan dan pemprosesan awal sebelum boleh digunakan untuk anyaman. Bahan mentah untuk barangan anyaman biasa pula kebanyakannya adalah benang kapas, benang bulu, gentian kimia dan sebagainya yang dihasilkan secara perindustrian, dengan sumber dan kualiti bahan yang agak piawai.

Kedua, perbezaan ketara dari segi proses pembuatan. Anyaman Rumput Tradisional adalah sepenuhnya buatan tangan, dengan proses yang kelihatan mudah tetapi memerlukan ketelitian tinggi. Proses pembuatan merangkumi pemilihan bahan, perebusan, pengeringan, pewarnaan, anyaman, penjemuran dan pembentukan, serta pelbagai langkah lain. Proses khusus boleh mencecah lebih tiga puluh langkah. Teknik anyaman pelbagai dan kaya, termasuk puluhan kaedah seperti menganyam, mengikat, menjalin, mengunci, mengikat, memintal, membalut, menjala, merangkai, melilit dan sebagainya. Tukang mahir menggunakan bahan mengikut keadaan dan kemahiran, memanfaatkan sepenuhnya batang, kulit, teras, daun dan akar tumbuhan herba yang lentur untuk mencipta karya. Barangan anyaman biasa kebanyakannya dihasilkan secara mekanikal, dengan proses yang agak mudah, di mana mesin menganyam bahan gentian mengikut program yang telah ditetapkan menjadi kain atau produk siap. Kecekapan pengeluaran tinggi tetapi kurang fleksibiliti dan kreativiti tangan.

Ketiga, perbezaan dari segi ciri-ciri produk. Anyaman Rumput Tradisional mempunyai tekstur yang ringan, corak yang jelas, halus dan sekata, ketegangan yang sesuai, permukaan yang rata dan licin. Oleh kerana serat rumput lembut dan mudah diwarnakan, ia boleh menganyam corak yang halus dan kompleks. Produk anyaman rumput mempunyai keindahan yang sederhana dan semula jadi, memberikan perasaan seni yang tulen. Walau bagaimanapun, produk anyaman rumput secara amnya tidak kalis air. Barangan anyaman biasa pula mempunyai ciri-ciri yang berbeza bergantung pada bahan yang digunakan, seperti produk kapas yang menyerap kelembapan dan bernafas, produk gentian sintetik yang tahan lasak dan mudah dicuci, dengan fungsi yang lebih pelbagai.

Keempat, perbezaan dari segi kegunaan dan nilai budaya. Anyaman Rumput Tradisional mempunyai kedua-dua nilai praktikal dan nilai seni. Anyaman rumput untuk kegunaan praktikal termasuk bakul, bakul kecil, kotak, dulang, peti, alas teh, alas duduk, dan lain-lain, pakaian seperti topi rumput, kasut rumput, serta hiasan seperti permaidani rumput, tudung lampu dan sebagainya. Anyaman rumput merupakan salah satu kraf tradisional Cina dan terkenal di dalam dan luar negara. Pada tahun 2008, anyaman rumput telah disenaraikan dalam Senarai Warisan Budaya Tidak Ketara Peringkat Kebangsaan (kelompok kedua). Kemahiran anyaman rumput mencerminkan ciri-ciri serantau yang kaya dan konsep budaya tradisional, membawa falsafah pembuatan "belajar dari alam, kesatuan manusia dan alam". Barangan anyaman biasa pula kebanyakannya adalah barangan harian yang dihasilkan secara perindustrian, menekankan fungsi praktikal dan mempunyai nilai budaya yang agak kurang.

Kelima, perbezaan dari segi kaedah pengeluaran dan cara pewarisan. Anyaman Rumput Tradisional bergantung pada kemahiran tangan, dengan pengeluaran yang mempunyai musim tertentu. Kemahiran anyaman rumput diwarisi melalui sistem guru-murid, pewarisan keluarga, dan sebagainya, mengandungi kebijaksanaan dan ketekunan nenek moyang. Pada masa kini, pelbagai pihak mempromosikan pewarisan dan pembangunan kemahiran anyaman rumput melalui perlindungan warisan tidak ketara, reka bentuk inovatif dan sebagainya. Barangan anyaman biasa pula menggunakan pengeluaran kilang dan piawaian, dengan teknologi diwarisi melalui peralatan mekanikal dan prosedur operasi, tidak bergantung pada kemahiran tangan individu.

Kesimpulannya, perbezaan antara Anyaman Rumput Tradisional dan barangan anyaman biasa terutamanya tercermin dalam aspek bahan mentah, proses pembuatan, ciri-ciri produk, nilai budaya dan kaedah pengeluaran. Anyaman Rumput Tradisional menggunakan tumbuhan herba semula jadi sebagai bahan mentah, bergantung pada kemahiran buatan tangan sepenuhnya, mempunyai nilai seni dan kandungan budaya yang unik, dan merupakan komponen penting dalam kraf tradisional bangsa Cina. Barangan anyaman biasa pula mencerminkan kecekapan pengeluaran perindustrian dan pemiawaian. Kedua-duanya mempunyai ciri-ciri tersendiri, masing-masing memenuhi keperluan hidup dan pengejaran estetika budaya yang berbeza dalam kalangan masyarakat.